بالصدفه ببص فى النتيجه النهارده بشوف النهارده ايه فى ايام ربنا لقيت 31/7
استغربت اوى
اقولكم بقى استغربت ليه
لان المفروض ان عيد جوازى الرابع كان امبارح
المفروض حتى انى كنت افتكر المناسبه دى انا وجوزى
ونسترجع زكرياتنا ف اليوم ده
غمضت عينى لمدة خمس دقايق وانا بنيم بنتى ع السرير
وافتكرت يوم فرحى
اد ايه كنت فرحانه وقلقانه ومرتبكه
كل قريبنا كانوا عندنا ف البيت
والمفروض كنت هروح الكوفير العصر
بس رغده صحبتى اصرت انى اروح الجم واعمل حمام بخار
وبعدين روحت تانى البيت على الساعه 2 كده خدت شور واتغديت
وحضرت فستانى وطرحتى واستعديت انى انزل اروح الكوفير
وطبعا كان اخواتى واصحابى معايا كنت متضايقه اوى
انى هسيب ماما واخواتى وهتنقل بيت جديد
كنت ببص لكل شبر ف البيت اكنى معتش هدخل البيت دا تانى
مسكت نفسى عشان معيطش ورسمت ابتسامه على وشى
عشان معملش زى عرايس كتير بتيجى خارجه من بيت اهلها
يوم فرحها تعد تعيط واللى حوليها يعيطوا
بصيت لمامتى وهيا وقفالى على باب شقتنا تودعنى
لقيت على نفسها نفس الابتسامه ابتسامه على وشها بس
وعنيها مليانه دموع كنت حاسه باللى ف قلبها
وعارفه انها ماسكه نفسها بالعافيه وكأن حاجه منها بتقتلع منها
المهم حاولت انى اطلع من المود ده
والى حد ما كنت عروسه مقبوله يعنى مش وحشه(تمشى)
كنت فرحانه بالحياه الجديده اللى انا هعيشها
وطبعا كنت موعوده بوعود جميله تلات اربعها متحققش
بيبقى اسمه كلام خطوبه واول ميتقفل على الزوج والزوجه
باب واحد الوعود بتروح مع المعزيم
وف اخر الكلام بهدى الاغنيه دى لكل البنات
متفكروش يابنات ان الجواز راحه
ومتزعلوش يابنات ان قلنا بصراحه
ان الجواز الجواز عمره ماكان راحه
انا ايه خلانى اساسا ابص ف النيجه
ماهى ايام وبنعشها
